Pokoje Gościnne U Zaryckich

Okolice


Pierwsze wzmianki o Białym Dunajcu pochodzą z XVI w., gdy władający starostwem nowotarskim ród Pieniążków otrzymał od króla przywilej generalny na zakładanie nowych osad.

Wieś założono na prawie niemieckim przez kmiecia Jędrzeja Pawlika, który objął funkcję sołtysa, przekazywaną w rodzinie z pokolenia na pokolenie.

Stąd też najstarsza część wsi dotąd nosi nazwę Sołtystwo. 

W XVII w. wieś przeżywa intensywny rozwój, o czym świadczy fakt, że do Białego Dunajca jako przysiółki należały sąsiednie osady: Poronin, Stasikówka, Murzasichle i Małe Ciche.

W czasie rozbiorów rozwój ten został zahamowany na skutek ucieczki młodych za granicę z powodu obowiązku 12 – letniej służby wojskowej w wojsku austriackim.

Pod koniec XIX w. we wsi powstała szkoła drewniana, a zaraz potem druga – murowana.

W latach międzywojennych Biały Dunajec zaczął rozwijać się jako miejscowość letniskowa.

Wówczas też podjęto realizację kolejnych inwestycji przyczyniających się do rozwoju cywilizacyjnego miejscowości.

Założono Ochotniczą Straż Pożarną.

Niedługo potem wybudowano fabrykę tektury korzystającą z energii z turbin wodnych napędzanych siłami potoku Biały Dunajec.

Rok przed II wojną światową erygowano w Białym Dunajcu parafię.

W chwili obecnej wieś Biały Dunajec – siedzibę gminy – zamieszkuje ok. 5 tys. mieszkańców.